Chapter 4- A Minute Radiance of Hope

Chapter 4

Lunes. Walang choice si Cassidy, mas gugustuhin na lang nyang pumasok sa paaralan kesa naman manatili sa bahay kasama si Ingrid. Hindi na siya nagpaalam pa, nagpaunlak na lamang siyang papuntang school sakay ng kanyang skateboard. Pagpasok niya ng classroom, nagsalita ang propessor.

Prof: You’re late Ms. Monteverde.
Cassidy: Obvious naman diba.
Prof: Maupo ka na sa harap at magsisimula na ang klase.

Patuloy na naglakad papunta sa pinakalikod na upuan si Cassidy.

Cassidy: Ayaw kong umupo sa harap ma’am.

Tumingin ito ng masama sa kanya. Halatang naghahalukipkip na sa galit ang titser. Wala itong nagawa at nagkibit-balikat na lamang.

Nagsisiuwian na ang mga estudyante matapos ang isang araw na pasok. Kinuha ni Cassidy ang kanyang skateboard at nagsimula ng umuwi. Sa kalayuan, kanyang natanaw ang isang itim na kotse.

“Baby!!”

Nanlilisik ang mga matang linapitan niya ang lalaki. Iisa lamang ang taong ganun ang tawag sa kanya.

Cassidy: Hoy, lalaki, hindi ba’t sinabi ko sayo’ng wag mo kong tawaging Baby!!
Harris: Hey I was just kiddding. Baka kasi di mo ko pansinin kapag tinawag kita.
Cassidy: Ewan ko sa’yo!!
Harris: Hey wait. Saan ka ba nagpunta? Maaga kang umalis ng bahay kanina. Kumain ka na ba?
Cassidy: Kahit kelan talaga, pakialamero ka.
Harris: I’m worried. Sinabi sa akin ni Tita Ingrid, nagattempt ka na daw noon magsuicide.
Cassidy: At chismoso ka na rin pala.
Harris: Halika. Uuwi na tayo.
Cassidy: Ayoko nga! Bitiwan mo nga ako.

Kinalas niya ang kamay ni Harris sa braso niya at gamit ang skateboard, tinakbuhan niya ang lalaki.

Harris: Cassie! Hey Cassidy!

Cassidy: (isip) Haay, asar talaga ang lalaking yun. Ayoko pa ngang umuwi.

Patuloy siyang nagskateboard hanggang nakahanap siya ng lugar na tahimik.

Cassidy: Sa wakas. Peace and quiet.

Ilang minuto pa ag lumipas at nakarinig siya ng parang may umuubo.

Cassidy: Dyos ko, mimumulto na yata ako!

Lalong lumakas ang pag-ubo at may naririnig na din siyang ungol sa dilim.

Cassidy: Uuwi na talaga ako!

Isang malakas na ungol pa at nasabi niyang hindi multo kundi may tao talaga sa likod ng inuupuan niya. Humugot siya ng lakas ng loob, bago tiningnan kung saan nanggagaling ang narirrinig niyang ingay.

Cassidy: M-may tao ba dyan?

“T-tulong...”

Doon na niya nakita ang isang lalaking nakahimlay sa damuhan.

Cassidy: Uyy, okay ka lang ba?

Bumili ng alcohol at bandage si Cassidy at saka na niya ginamot ang mga sagot ng lalaki sa mukha.

Lalaki: Aahh... A-ara-ayy...
Cassidy: Para ka namang hindi lalaki. Teka, ano bang nangyari sa’yo?
Lalaki: Wala ito. Kasalanan ko rin.
Cassidy: Kayo talagang mga lalaki. Akala ninyo kung sino na kayong Superman kung makipag-away.
Lalaki: Salamat nga pala ha. Ano bang pangalan mo?
Cassidy: Sorry. Hindi ako nambibigay ng pangalan sa di ko kilala.
Lalaki: Cassie ba?
Cassidy: Aba’t paano--?
Lalaki: Nasa skateboard mo. Skater ka pala. Ganda ng pangalan mo. Kasingganda mo.
Cassidy: Ikaw na nga gumamot yang sugat mo. Uuwi na ko.
Lalaki: Sana magkita tayo uli, Cassie!

At iniwan na lamang niya ang lalaki. Pagdating sa bahay...

Cassidy: Psst! Manang!
Maid: Naku ma’am mabuti naman nakauwi na kayo.
Cassidy: Ssshhh! Wag ka masyadong maingay. Andyan pa ba sina Papa?
Maid: Opo. Nasa sala. Hinihintay ang iyong pagdating.
Cassidy: Ganun ba. Ganito na lang. Dalhan mo ko ng pagkain sa kwarto. Wag pa magpahalata kay Papa, ha. Sabihin mo hindi pa ko nakakauwi.
Maid: Sige po ma’am. Pero...
Cassidy: Bakit?
Maid: Pero kasi...
Cassidy: Ano nga yun?
Maid: Kanina pa po kayo hinahanap ni Sir Harris. Nag-aalala kasi siya sa’yo. Hindi pa din umuuwi ang binatang iyon hanggang ngayon kasi hinahanap ka niya.

Cassidy: Hinahanap niya ko?

Chapter 3- The Great Escape

Chapter 3

Nang gabing yun, hindi makatulog si Cassidy. Hindi kasi siya kumain buhat pa kaninang umaga. Hindi na makatiis, dahan dahan siyang pumunta sa kusina ng bahay. Matapos kumuha ng pagkain sa ref, unti-unti na niya itong kinain.

Cassidy: Mmm... sarap. Magaling din palang magluto yung Ingrid na yun. Mmm...

“Sinasabi ko na nga ba may tao rito.”

Biglang lumiwanag ang buong kusina nang buksan ng asungot na lalaki ang ilaw.

Cassidy: Hoy ano ba?! Magigising mo ang boung tao dito sa bahay eh?!

Tinitigan lamang siya ng lalaki ng maigi. Siya na ang unang nakipagkalas ng tingin dahil naasiwa na siya dito. Nag-iwan ito ng isang misteryosong na ngiti bago pumunta sa ref at uminom ng tubig. Pinagtakhan naman yon ni Cassidy. Sinundan niya ito ng tingin.

Cassidy: (isip) Ahh kaya pala. Taga Korea nga pala ang mokong na ito. Marahil hindi ito nakakaintindi ng Tagalog. Hehe. Mapagtrpipan nga.

Cassidy: Hoy asungot. Alam mo ba nakakaasar yung ginawa mo sa kwarto ko?! Ha? Paborito ko ang kwarto kong iyon, nandoon na ako, anghel pa lamang ako. Nandoon din ang mga alaala ko sa Mama ko. Kaya asar na asar talaga ako sa iyo. Sayang gwapo ka pa naman. Ha. Nakakalungkot isipin, magiging pipi ka lamang dito. Mamatay ang mga instik sa bahay na ito!

Tiningnan uli siya ng lalaki. At saka tumawa.

Cassidy: Nakakaawa, hindi mo maintindihan ang mga sinasabi ko at tumatawa ka na lamang na parang baliw.

Si Cassidy naman ang humagikgik pero siya’y napahinto at nabigla siya sa mga binitiwang salita ng lalaki.

Lalaki: Kakain ka rin pala dami mo pang sinasabi. Nagtatago ka pa.

Sa mga oras na iyon gusto na lamang makain ng lupa si Cassidy.

Cassidy: N-nakaka... nakakaintindi ka ng tagalog?
Lalaki: Hindi naman obvious di ba.

Cassidy: (isip) Ayy panu yun. Nakakahiya!

Hindi na lamang niya pinansin ang lalaki. Patuloy siya sa paglamon ng pagkain at dinaan na lamang niya sa gutom ang hiya niya.

Lalaki: Uyy, dahan dahan naman, baka mabulunan ka nyan.
Cassidy: Gutom ako no.

Nagdilang anghel yata ang lalaki at tuluyan na ngang nabulunan si Cassidy. Dali-dali naman itong kumuha ng tubig sa ref at pinainom siya nito.

Cassidy: M-may lahing demonyo ka yata eh...
Lalaki: Pinagiingat na nga kita, demonyo pa rin turing mo sa akin. Sabihin mo nga, may demonyo bang ganito ka gwapo?
Cassidy: Tse! O, eh ano pa yung ginagawa mo dyan, alis na! Bumalik ak na sa lungga mo, baka may mangyari uling masama sa akin dito.
Lalaki: Ayaw mong samahan kita dito sa baba? Malalim na din ang gabi. Marami na ang nagsisilabasan. Ikaw rin. Pero sige, kung yun ang gusto mo. Matutulog na lamang ako. Papatayin ko pa rin ba ang ilaw?
Cassidy: Uyy teka. Hintayin mo na lang ako. Matatapos na ito.

Bibilisan na lamang ni Cassidy ang pagkain. Di naman niya napansin kaninang nakakatakot din pala mag-isa sa kusina ng bahay dahil gutom pa siya. Umupo sa tapat ng silya niya ang lalaki.

Lalaki: Ang lakas mo kumain pero ang cute mo pa rin.
Cassidy: Nang-aasar ka ba?
Lalaki: Asar ba yun. Pinupuri na nga kita. Bakit ba lagi kang galit sa mundo?
Cassidy: Ano ba ang pakialam mo? Bakit, psychologist ka ba, pasyente mo ba ako?
Lalaki: Eh, di kunwari ganun. Eh kasi, lagi mong sinisigawan lahat ng tao sa bahay. Pati na yung Mama at Papa mo.
Cassidy: Matagal na akong walang Mama. At hinding-hindi na magkakaroon pa ng bago.
Lalaki: Ahh. Ganun pala. Galit ka sa Papa mo kasi ipagpapalit na niya ang Mama mo kay Tita Ingrid di ba?
Cassidy: Tumahimik ka nga, wala kang alam sa akin.
Lalaki: Ahh, sorry ha. Hindi ako dapat nanghihimasok.

Biglang naging seryoso ang mukha ng lalaki. Sincere naman ang pag apologize nito.

Lalaki: Busog ka na ba?
Cassidy: Kung napapagod ka na sa paghihintay, mauna ka nalang no. Hindi naman kita pinipilit.
Lalaki: It’s okay. Ayaw kaya kitang iwan dito.

Cassidy: (isip) Nakakataba naman ng puso ang sinabi ng asungot na ito. Nakakakonsensya tuloy.

Cassidy: Matatapos na ko. Last na ito. Ano nga pala ang pangalan mo?
Lalaki: Nagwa-gwapuhan ka na ba talaga sa akin?
Cassidy: Nagtatanong lang ng pangalan. O, kung gusto mo, asungot na lang ang itawag ko sa iyo. Ayaw mo naman yata ibigay---
Lalaki: ---Harris. Harris Park.
Cassidy: Harris. Hmm. Sasabihin mo din pala.
Harris: Ikaw, anung pangalan mo?
Cassidy: Ba’t ko naman ibibigay sa iyo, hindi pa nga kita kilala masyado.
Harris: Eh di gagawa na lang ako ng itatawag ko sa iyo. Madali naman akong kausap.
Cassidy: Style mo bulok. Ginaya mo lang ako e. Haay bahala ka, kahit na anong itawag mo sa akin, hindi ko ibibigay ang pangalan ko.
Harris: Ano kaya maganda? Hmm, I know. Baby na lang itatawag ko sayo. Para ka kasing bata kung umasta. Ano, okay lang, baby ko?

Nakakabaliw na ngiti ang ibinigay ng lalaki. Kinabahan siya bigla.

Cassidy: Dyan Cassidy. Cassie na lang. Okay?
Harris: Cassidy. You’re as beautiful as your name.
Cassidy: Sira!

Chapter 1- Pieces of Dreams Had Been Shattered

She’s My Skater Girl

Characters:

Dyan Cassidy Monteverde
Harris Park
Galvin Santos
Ingrid Sxu
Lewis Monteverde
Other Characters
Narrator

Chapter 1

Doctor: Mabuti na lamang naagapan ka agad or those different pills you drank could cause your life.
Cassidy: Eh di sana pala namatay na lang ako.
Lewis: Dyan Cassidy! Huwag ka magsalita ng ganyan. Ah eh, salamat po doc.
Doctor: I’m happy to tell you that her health is okay now and she could be discharged from the hospital.
Lewis: Thank you. Uuwi na tayo ngayon, anak.

Kasama ni Cassidy ang Papa niya na umalis ng ospital at bumalik sa kanilang bahay. Paglabas niya ng kotse, natanaw niya ang kanilang tahanan. Ganun pa rin. Wala itong pinagbago.

Ingrid: Cassidy, anak, welcome home!

Mali pala. Simula ngayon, marami na ang magbabago.

Ingrid: Mabuti naman at nakalabas ka na ng ospital. Nag-aalala pa naman ako sayo.
Cassidy: Aminin mo nga. Gusto mo naman talaga akong mamatay eh.
Ingrid: Naku, hindi sympre, anak. Halika at pinagluto kita ng agahan.
Cassidy: Hindi ako gutom.

Kahit ano naman talaga ay kayang kainin ni Cassidy ngayon, lalo pa’t walang kwenta ang mga pagkain sa ospital. Pero, ayaw niyang isipin ni ‘Ingrid’ na okay na siya sa kanya.

Cassie: (isip) Haay. Makahiga na nga lang at itutulog ko na lang itong gutom ko.

Laking gulat ni Cassie ng buksan niya ang pinto ng kwarto niya. Puno ng kung anong posters ang dingding, nagkakalat ang mga labahan sa sahig at nakakabingi ang music na galing sa umaandar na stereo na wala namang nakikinig. Sa kama, sa kanyang queensize bed, kanyang namataan ang isang lalaking walang suot pang-itaas na tila kay sarap pa ata ng tulog!

Chapter 2- You Feel Like You’ve Been Left Behind

Chapter 2

Cassidy: Hoy, kung sino ka man! Anong ginagawa mo sa kwarto ko?!

Hindi natinag sa pwesto ang lalaki at patuloy pa rin ito sa paghilik.

Cassidy: Hoy, ano ba?! Gumising ka nga dyan!

Sinubukan niyang yugyugin ang balikat ng kanyang salarin ngunit huli na ng hugutin nito ang kanyang braso at tuluyan na siyang bumagsak at napahiga sa kama kasama ang lalaki. Ilang pulgada na lamang ang lapit ng mukha nila sa isa’t-isa. Pero parang unan pa yata ang tingin sa kanya ng lalaki at tinandayan pang kay himbing pa rin ng tulog!

Sa galit, sinapak na ito Cassidy. Tuluyan na itong nagising at gulat na gulat pang tumingin sa kanya.

Lalaki: W-who are you!?
Cassidy: Sa tingin ko, ako ang dapat magtanong nyan sa’yo!

Pumanaog na siya sa kama. Gulat pa rin ang nakarehistro sa mukha ng lalaki. Marahil ay narinig ni Lewis ang konting gulo at bigla itong sumulpot sa kwarto. Humahangos na anyo ni Ingrid ang sumunod.

Lewis: Cassie!
Ingrid: Ay, anak, dapat pala ay sinabi ko sa iyo.
Cassidy: Sino ang lalaking ito at anong ginagawa niya sa kwarto ko?!
Ingrid: Anak siya ng kaibigan kong nasa Korea. Nagbabakasyon siya ngayon dito sa Pilipinas at naisipan kong dito na muna siya patuluyin. Hindi ko naman alam na kwarto mo pala ito, iha.
Cassidy: At sino ang nagbigay sa iyo ng pahintulot para gawin mo yon?
Lewis: Ako, Dyan Cassidy.

Cassidy: (isip) Galit na si Papa. Tinatawag niya ang aking buong pangalan pag galit na galit na talga siya.

Cassidy: Nawala lang ako ng ilang araw, naging bahay-ampunan na pala ang tahanan na to. Lilipat na lang ako sa ibang kuwarto. Total, lahat naman ay nagbago na sa bahay na ito. At kailanman, hindi na mababalik ang dating takbo ng buhay ko.

Lumabas na ng kwarto si Cassidy.

Ingrid: Kung gusto mo, anak, tutulungan na kitang pumili at maglipat ng gamit mo sa bago mong kwarto. Meron akong nakitang mas malaki pa sa dati mong silid.
Cassidy: Huwag mo nga akong pagsabihan kung ano ang gusto ko.

Cassidy: Bakit, ikaw ba ang Mama ko?

He Must Wish List

I wanted to make something fun today. :)
So I came up with this! :D And if someone matches my wish list, then I'll marry him anytime soon. Haha.
Or lemme think about that. :P
For the meantime, read this one first.

WARNING: PLAGIARISM STRONGLY DISALLOWED. PERMISSION CAN'T HURT.
(I'm serious here people.)

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

HE MUST WISH LIST

1. He has chic hair that makes him cuter when messy.
2. Plus points if it has highlights.
3. He doesn’t pay much attention to it, but will scoff when touched.
4. He looks good in a cap.
5. He has expressive eyes. (I’m talking about hazel brown with long lashes people)
6. His eyes crinkle up when he laughs.
7. He doesn’t laugh if he didn’t think a joke was funny.
8. He stares at me with a “Huh, what?” look if I chuckled at the joke I thought was funny.
9. He genuinely smiles when his with me.
10. He looks good in BLACK.
11. Most of his clothing is in the shade of white.
12. He has a sense of style.
13. He still wears his fave PICACHU t-shirt.
14. He loves to skate.
15. He has a collection of Chuck Taylors.
16. He loves his mom.
17. He knows how to cook REAL food.
18. He rocks the dance floor.
19. He took in a stray puppy.
20. He gave it a cute name.
21. He gives me pink tulips on our monthsary.
22. He always ends up buying the wrong stuff toy on my birthday.
23. He doesn’t ditch his friends just to be with me.
24. He’ll give an ice cream to a child lost in the park.
25. He offers to find the child’s mother.
26. He is sensitive.
27. He’ll wear black, even if he hates it, but disregards it when I told him he looks good in it.
28. He’s clueless at all times.
29. He still watches cartoons.
30. He loves the beach.
31. He plays the drums better than guitars.
32. He could be a pain in the as* sometimes.
33. His screensaver on his cp was my picture during 1^st grade.
34. He attends a hook-up party but then decides to leave saying, “I’m not really good when I’m not with the girl I love.”
35. He loves his little sister.
36. He’ll bring flowers and waits outside my house to hear him apologize when we have a fight.
37. The security code of his cp is my birthday so that he’ll never forget it.
38. He makes me laugh.
39. I won’t know if he’s serious at something.
40. He has clean nails.
41. He gives me a pup on Valentines Day.
42. He draws a hideous caricature of a boy and a girl kissing, and says, “I’m good at it.”
43. He gets jealous when I gave a small present for his guy best friend.
44. “I want to be with you forever.” was his wish on a shooting star.
45. You’ll never know what’s on his mind.
46. He always talks about me when he is with his friends.
47. When I ask him what he wants for Christmas, he’ll answer, “I want you to promise that you’ll never leave my side.”
48. He is good whenever he has someone to protect.
49. His friends and I are in good terms.
50. He says, “You always annoy me. Yet I love you for that.”

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

What's in your list?
SHARE it with me.:)

Love,
Hime.♥